754. Lucerna et Ventus Lucerna, affatim plena oleo, vesperi gloriabatur coram adstantibus se lucifero fulgentiorem esse, cunctis quae mitteret lucem splendidissimam. Sed ventus sibilavit, subitoque fuit exstincta, flabello flatus ventilata. Quam rursus accendens aliquis “Debilis,” ait, “lucernae spiritus erat. Astrorum vero lux non emoritur.” Docet nos fabula nobis non insolescendum esse rebus vitae prosperis, bene qui noverimus nihil esse stabile.