453. Graculus, Cornix, et Aquila Graculus, furti reus, aquilam fugiebat. Cornix miserata advolat et aesculum cavam indicat in qua tuto latere possit. “Habeo tibi,” inquit ille, “gratiam; verumtamen ista, opinor, aesculus non est, at fraxinus.” “Verumtamen,” ait cornix, “quid interest utrum fraxinus sit, an aesculus, modo tibi latebram praebeat? Fuge, stulte, fuge celeriter, et cave ne hostis ingruens tuam loquacitatem reprimat.” Graculus abscedit, arborem indicatam propior considerat et, videns haud esse fraxinum, stolide triumphat. Periculi immemor, non modo cavum commode patentem haud subit, sed ad cornicem se refert et “O bona,” inquit, “errabas. Tibi dico hanc fraxinum tam vere esse quam vere sum graculus.” Additurus erat multa alia, cum aquila ruens imprudentem corripit et eviscerat. Garrulitas vana multis exitio fuit.