437. Corvus et Vulpes Adulatrix Corvus alicunde caseum rapuerat et cum illo in altam arborem subvolarat. Vulpecula, illum caseum appetens, corvum blandis verbis adoritur, cumque primum formam eius pennarumque nitorem laudasset, “Pol,” inquit, “te avium regem esse dicerem, si cantus pulchritudini tuae responderet.” Tum ille, laudibus vulpis inflatus, etiam cantu se valere demonstrare voluit. Ita vero e rostro aperto caseus delapsus est, quem vulpes arreptum devoravit. Haec fabula docet vitandas esse adulatorum voces, qui blanditiis suis nobis insidiantur.